Al bijna 2 jaar heb ik bijna dagelijks buikpijn. Gek word ik ervan. Al meerdere diëten en therapieën gevolgd, ziekenhuis onderzoeken, allergie testen, you name it maar de oorzaak blijft onbekend. Ik heb ondertussen diep respect gekregen voor mensen met een chronische ziekte, want ziek zijn is echt k*t. Zeker het omgaan met de pijn, die er soms de hele dag is maakt me wanhopig en somber. Ik kom er steeds meer achter dat ik teveel stress opsla in mijn lijf. Of beter gezegd ik heb nog niet echt de juiste manier gevonden om me te ontladen. En zeker als hoog gevoelig persoon kan dat een zoektocht zijn. Je bent namelijk meer naar buiten gericht, naar hoe het gaat met de ander en neem je dus ook meer prikkels tot je. Als je dan niet weet hoe je je kan ontladen ja dan stapelen dingen zich op. Zo ook bij mij. En door de pijn denk je er goed aan te doen veel te rusten maar ik ben er nu wel achter dat ik juist wat actiever mag worden! Dus meer yoga, hardlopen, wandelen en kunst helpen mijn om te gaan met gevoelens van angst stress. Ervaar zelf maar eens wat het met je doet als je je schoenen uit doet en eens even met je blote voeten in een park of bos gaat staan. Ik zeg je heerlijk. Ik voel me meteen hehe wat een ontlading. Ik moet toegeven het is best frisjes nu maar het is het zeker waard. Wist je dat wij mensen eigenlijk een soort wandelende batterijtjes zijn. Waarbij we via onze kruin contact maken met de cosmos en moet onze voeten met de aarde. Maar wanneer maken we nu eigenlijk nog contact met de aarde?! Niet vaak. We lopen op schoenen, zijn binnen etc. Dus hoe raken we dan “negatieve” emoties (als in stress) kwijt? Tuinieren is bijvoorbeeld een goede optie, maar dus ook om je schoenen eens uit te doen. En daarbij draagt het ook nog eens bij aan een goed immuunsysteem. Dus win win win win. Ja je kan soms in een brandnetel staan..dat heb ik ook wel eens gehad, is minder leuk.